viernes, 24 de abril de 2015

Continuación diaria Anna Frank

Pasan los días, y cada ves reina más el miedo en las calles.

Llevo mucho tiempo aquí escondida, y cada vez la convivencia se hace más difícil, somos muchos en la casa, y necesitamos nuestro espacio. El miedo hace que cada vez estemos más alterados, no paro de discutir con mi familia, y todo esto se está haciendo muy difícil.

 Ahora están haciendo tres rondas al día, y esta mañana cogieron a una familia, del edificio del frente, temo que esto nos suceda a nosotros también.
Esta gente no tiene corazón, los padres opusieron resistencia, y como consecuencia, le pegaron a sus hijos.

No pude verlos, por miedo a que nos vieran por la ventana, pero los gritos y voces se oían como si los tuviera aquí delante.

Ahora sí, tengo miedo de verdad, no sé cuánto tiempo más, podremos permanecer escondidos.





Anna Frank es una niña judía que, durante le Segunda Guerra Mundial, tiene que esconderse para escapar a la persecución de los nazis. Junto con otras siete personas permanece escondida en la casa de atrás, en Ámsterdam. Después de más de dos años de haber estado ocultos, los escondidos son descubiertos y deportados a campos de concentración. De los ocho escondidos, solo el padre de Anna, Otto Frank, sobrevive a la guerra. Anna muere de tifus después de su muerte, se hace mundialmente famosa gracias al diario que escribió durante el tiempo en que estuvo escondida.

Homenaje a mi abuela

       Mi abuela se llama Carmen Rodríguez Lorenzo,es una mujer alta, delgada, muy guapa en sus tiempos jóvenes. Ahora mismo tiene 81 años, en agosto cumple 82. Es muy fiestera, le gusta mucho bailar, aún ahora a pesar de su edad, si va a una fiesta un par de bailes no se los quita nadie, dice que se siente joven, puesto que para su edad está muy ágil. Es bastante alegre, le gusta mucho el cotilleo, se entera de todo lo que pasa en el barrio sin casi salir de casa, le gusta mucho hablar, y cantar, siempre canta cuando arregla su habitación, y cuando cosía también cantaba siempre, pero muy bajito, no le gustaba mucho que le oyesen. 

       Siempre me cuenta historias de su infancia, como vivió la dictadura de Franco, aún que ella era pequeña, se acuerda de cosas,como por ejemplo; tenían cartillas de racionamiento, la gente que no estaba de acuerdo con las normas del dictador, la llevaban y no volvían, a cierta hora de la noche, no era precisamente la infancia que le gustaría vivir , vivían con un peligro constante. También me cuenta que en sus tiempos jóvenes ligaba mucho, y la verdad que en esos tiempos era muy guapa, siempre iba muy bien vestida, y a la moda puesto que desde muy joven fue y sigue siendo una gran modista, cosía para tiendas importantes de ropa por aquel entonces, y claro está ella vestía la ropa que se hacía. También me cuenta que cuando mi bisabuela estaba enferma, lo pasó bastante mal porque, era ella sola para cuidarla a demás estaba cuidando a una señora, que estaba encamada, y al mismo tiempo tenía que trabajar para poder tener algo de dinero para comprar algún medicamento y comida. Pero a pesar de todo era feliz, y siempre iba hacia delante, no dejaba que los problemas pudieran con ella. 

       Sin duda si tuviera que identificarla con un objeto,  lo haría con una máquina de coser. Era muy buena en lo que hacía, y todo el mérito que tenía se lo ganó ella poco a poco, puesto que nadie la enseñó a coser, era algo que se le daba bien, y empezó a hacerse sus faldas, sus cositas, y poco a poco se fue corriendo la voz, hasta ser una modista bastante reconocida en muchos lados, venía gente a la casa donde vivimos ahora para pedirle si le cosían para ellos, hasta llegar a coser como dije antes, para tiendas con bastante fama en la época. Hace unos años tuvo que dejarlo por problemas de espalda, y por la vista, pero aún así alguna cosilla para las bisnietas sigue haciendo.



   

viernes, 13 de marzo de 2015

Comenzamos

Hoxe comezo unha nova experiencia, este é o meu primeiro blog, así que voume a presentar:
Chámome Tania, e son unha rapaza de 15 anos, estou cursando 3º, e por agora  vaime ben.
Vivo nun lugar que me parece un tanto aburrido, posiblemente é porque non lle dou a importancia que merece, non valoro a súa cor verde dos campos, a liberdade de pasear por un xardín, no que o único que respiras é tranquilidade, quizás iso me pasa porque xa estou acostumada a miralo todos os días , pero que se lle vai a facer , iso xa é parte da miña rutina. 
Son unha rapaza un tanto tranquila, pero teño moito carácter cando algo me incomoda. Gústame moito bailar, pero son un tanto tímida para algunhas cousas, co cal o fago cando ninguén me mira.
Gústanme moito as cancións latinas, pero sin duda algunha, adoro as cancións tranquilas , esas que cando as escoitas por primeira vez, se che pon esa cousa na barriga, e empezas a recordar cousas que che pasaron ou che estan pasando nese momento, esas cancións que cando as escoitas se che poñen os bellos de punta, e che estremece todo o corpo, esas cancións que dicen verdades, nas que non todo é idealizado, as que de verdade te motivan para lograr o que che propós no teu día a día, esas cancións que cando as escoitas non podes parar de cantalas, esas que por muito que as escoites mil e unha vez nunca te aburres delas, cancións como estas:



 Recordo que cando escoitei esta canción por primeira vez, recordei muitas cousas, que parecía haber esquecido, e dende esa vez, intento escoitala sempre que podo, nunca me aburro dela.
Creo que despois desta pequena introducción sobre quén son, e algúns dos meus gustos, e hora de que me despida de vos.
Un saúdo, espero que nos vexamos pronto !!